Red 2: wyładowana po brzegi akcją i humorem komedia sensacyjna

2013-07-27 11:13

 „RED 2” to wyładowana po brzegi akcją i humorem komedia sensacyjna, stanowiąca kontynuację świętującej sukcesy na całym świecie opowieści o emerytowanym agencie specjalnym CIA, Franku Mosesie i jego nietypowej grupie kolegów po fachu. Tym razem Frank zbiera elitarną ekipę agentów specjalnych, by namierzyć zaginione przenośne urządzenie nuklearne. Specjaliści od wszelkiego rodzaju niebezpieczeństwa będą musieli po drodze stawić czoło armii bezlitosnych zamachowców, bezwzględnym terrorystom oraz opętanym rządzą władzy przedstawicielom rządu, gdyż wszyscy chcą położyć swoje łapska na broni najnowszej generacji. Śmiertelnie niebezpieczna misja sprawi, że Frank i jego szalony zespół specjalny wylądują w Paryżu, Londynie oraz Moskwie. Przeciwnicy będą posiadać więcej ludzi oraz sztuk broni, więc żeby uratować świat przed zniszczeniem, bohaterowie będą musieli użyć swojej nieprzeciętnej inteligencji, oldskulowych umiejętności, zaufać sobie nawzajem oraz – co może najtrudniejsze – po prostu przeżyć.

KONTYNUACJA WIELKIEGO HITU

Były tajny agent CIA Frank Moses (Bruce Willis) poświęcił swoje życie na walkę ze złoczyńcami. Walka wręcz, dyplomatyczna intryga, wyskakiwanie z różnych znajdujących się w ruchu środków lokomocji – to dla niego normalka, do której przywykł niemal tak mocno, jak do oddychania. Wszystko wzięło w łeb, kiedy Frank związał się z Sarą Ross (Mary Louise-Parker), wchodząc na kompletnie nieznany sobie teren. Od wydarzeń w „RED” minęło trochę czasu, lecz wracamy do naszego bohatera, kiedy ten jest zadowolony z obrotu spraw, spędzając życie w spokoju u boku Sary. Ale na horyzoncie zbiera się powoli burza, ponieważ kobieta jest zaniepokojona faktem, iż jej ukochany nie zabił nikogo od kilku miesięcy. Obawia się, że w efekcie ich związek wpadnie w bolesną rutynę. Chciałaby wprowadzić w ich życie nieco fermentu, żeby znowu pojawiły się w nim przygoda, romans i niebezpieczeństwo – chciałaby odnaleźć coś, co mogliby robić wspólnie, jako para. Sarah jeszcze tego nie wie, ale jej życzenie niedługo ulegnie spełnieniu, tyle że nie tak, jak by tego chciała. Stanie się przy okazji „jedną z chłopaków”, a Frank zrozumie, że utrzymanie kobiety u boku wymaga o wiele więcej pracy niż samo jej zdobycie – ratowanie świata to nie przelewki, ale to funkcjonowanie w normalnym związku jest nieziemsko trudne.

W prologu „RED 2” spotykamy nie tylko Franka Mosesa, ale także jego starego kumpla i byłego partnera Marvina Boggsa (John Malkovich), który nie potrafi przyzwyczaić się do spokoju i nudy egzystencji radosnego emeryta. Sielanka nie trwa natomiast długo, obaj zostają wciągnięci w wir akcji i atrakcji, ponieważ skradziona w czasach Zimnej Wojny broń najnowszej generacji – Nightshade – właśnie ponownie pojawiła się na rynku. I tak się akurat składa, że wszystkim wydaje się, że Frank i Marvin są w jej posiadaniu. MI6 wydało na nich wyrok śmierci, który ma wykonać ich dawna znajoma, obeznana w zawodzie snajpera Victoria (Helen Mirren). A skorumpowany amerykański urzędnik (Neal McDonough) nasłał na nich zawodowego zabójcę imieniem Han (Byung Hun Lee), który ma z Frankiem pewien rachunek do wyrównania. Ta niespodziewana i niejako narzucona przez chytry los misja zaprowadzi naszych bohaterów do Londynu, Paryża i Moskwy, gdzie ich ścieżki skrzyżują się z dawną miłością Franka, wybuchową Katją (Catherine Zeta-Jones), a poszukiwania dawno odizolowanego od świata geniusza nauki Edwarda Baileya (Anthony Hopkins) doprowadzą ich do odkrycia tajemnicy Nightshade. Po drodze będą musieli, co oczywiste, uratować świat przed niechybną zgubą, ale to dla nich normalka.

O PROCESIE PRODUKCJI

Filmowcy byli świadomi faktu, że w celu utrzymania komediowego wydźwięku kontynuacji tej nietypowej opowieści muszą najpierw wrzucić swoich bohaterów w wir akcji oraz nieprzewidzianych atrakcji, a dopiero później zająć się „uwiarygodnianiem czasami mocno absurdalnych motywacji poszczególnych postaci”, mówi reżyser Parisot. „Film posiada strukturę typową dla kina akcji, ale bohaterowie przynależą stricte do komedii, ponieważ nie potrafią poradzić sobie ze swoimi absurdalnie wyglądającymi problemami oraz przemocą, które te generują”. Film jest wypełniony po brzegi egzotycznymi lokacjami, porywającymi pościgami samochodowymi oraz wszelkimi rodzajami akcji, jednakże z założenia to humorystyczna historia miłosna opowiadająca o staraniach twardziela nad twardziele, który zrobi wszystko, by uchronić swoją kruchą kobietkę przed jakimkolwiek niebezpieczeństwem.

Ona pragnie natomiast czegoś całkowicie przeciwnego i znajduje niespodziewanego sprzymierzeńca w osobie ekscentrycznego Marvina. „Frank nie jest w stanie poradzić sobie z normalnym związkiem z kobietą, a Marvin jest przeszczęśliwy, że może wystąpić w roli dobrego kumpla, który rzuca radami jak z rękawa, chociaż istnieje spore prawdopodobieństwo, że wie w tym temacie jeszcze mniej niż Frank”, dodaje Bruce Willis. „Stare powiedzenie, że nawet zepsuty zegar pokazuje dobrą godzinę dwa razy na dobę, pasuje tu jak ulał, ponieważ Marvin jest najprawdopodobniej najgorszym doradcą świata w sprawach sercowych, a wszelka posiadana przez niego wiedza jest wynikiem samotnego zaczytywania się w poradnikach osobowościowych – dość dodać, że nie widzę go w prawdziwym związku z kobietą”, kontynuuje John Malkovich.

Frank o wiele więcej ciekawych – i wysublimowanych – porad otrzymuje od eleganckiej Victorii, która jest prawdziwą mistrzynią w dzieleniu życia pomiędzy pracę i kwestie prywatne. „Wydaje mi się, że do pewnego stopnia Victoria kontroluje emocjonalne życie Franka”, wyjaśnia wcielająca się ponownie w tę postać Helen Mirren. „Marvin może sobie doradzać mu na swój sposób, ale Frank słucha się jedynie Victorii, która faktycznie potrafiła utrzymać głębsze relacje damsko-męskie, nie pozbawiając się przyjemności płynącej z wykonywania tajnych misji”, dodaje aktorka. „Jej umiejętność balansowania na granicy pomiędzy pracą zawodową a życiem osobistym wkracza czasem na obszar perwersji, ale to kobieta, która doskonale rozumie, że w każdej chwili może zginąć, więc po prostu wybiera nie oglądanie się za siebie”, zaznacza Parisot.

Najpiękniejsze w przypadku wszystkich tych postaci jest to, że choć prowadzą maksymalnie nietypowe tryby życia, ich problemy są tak bardzo przyziemne, że przypominają nam o wszystkich naszych dążeniach i słabościach, z którymi musimy męczyć się na co dzień”, dodaje Mirren. Z drugiej strony Sarah, choć najbardziej stabilna emocjonalnie z nich wszystkich, nie jest osobą, która może pochwalić się zdolnościami szpiegowskimi. „Nie potrafi dobrze kłamać, nie wykazuje się pomysłowością i nie posiada zbyt wielu wartościowych cech w tym zakresie”, wyznaje Parker. A kiedy staje twarzą w twarz z dawną ognistą miłością Franka (Katją) i zauważa emanujący z niej erotyzm, jej niewymuszoną elegancję… No cóż, dość powiedzieć, że Sarah nie odda pola bez walki. „Chce jedynie przynależeć do paczki, a jej największymi atutami są szczerość i oddanie”.

Od samego początku naszym celem było zapewnienie widzom mocniejszego i o wiele bardziej interesującego doświadczenia niż w części pierwszej”, mówi producent Lorenzo di Bonaventura. „Niemniej jednym z największych niebezpieczeństw filmowych kontynuacji jest fakt, że zbyt często stają się one głupsze i bardziej zmiękczone. Byliśmy tego wraz z Bruce’em świadomi, kiedy rozwijaliśmy ten projekt. Frank Moses to ciągle twardziel, który zawsze najpierw wyciągnie broń, a dopiero później zacznie zadawać pytania – a Bruce, który zawsze szuka najlepszego sposobu na oddanie swoich bohaterów na ekranie, był maksymalnie skupiony na pokazaniu innego Franka niż dotychczas”.

Z pierwszej części pozostał natomiast styl retro rozmów Franka i Sary. „Bruce i ja zawsze uważaliśmy, że nasze filmowe relacje powinny mieć w sobie coś z klasycznych screwball comedies z lat 30. XX wieku”, komentuje Parker. Tak ujęte relacje pomiędzy postaciami oraz samymi aktorami dały Parisotowi mnóstwo ciekawych opcji przy montażu filmu. „Mary-Louise i Bruce znakomicie się dogadują, mają fantastyczną aktorską chemię, dzięki temu mogłem umieścić w filmie więcej ujęć dwójkowych, chociaż zakładałem początkowo, że będę opierał się na naprzemiennym montowaniu bliskich planów. Po prostu nie chciałem wycinać tego, co osiągnęli na ekranie”, opowiada reżyser. „Ich gra przypomina chemię jednej z najbardziej klasycznych par kina – Spencera Tracy i Katharine Hepburn. Obserwowanie ich w akcji było prawdziwą przyjemnością”.

W związku z faktem, że bohater grany przez Morgana Freemana musiał w części pierwszej zginąć, przed kreatywnymi filmowcami stanęło wyzwanie przewyższające wymyślenie odpowiednich scen akcji w Londynie i Paryżu – musieli stworzyć nowe, zaskakujące postaci oraz obsadzić ich odpowiednimi aktorami. „Mamy fantastyczną obsadę z części pierwszej, na czele z Bruce’em, Mary-Louise, Malkovichem, Helen i Brianem Coxem, musieliśmy więc dobrać aktorów, którzy byliby w stanie obronić się przed kamerą w starciach z takimi gigantami i przy okazji stworzyć ciekawe role”, wyjaśnia producent Mark Vahradian.

Na potrzeby swojej postaci, naukowca Edwarda Baileya, Anthony Hopkins sięgnął do historii Wielkiej Brytanii, przygotowując nietypowy szkic charakterologiczny nietuzinkowego człowieka. „Tony wysyłał mi kilka miesięcy przed rozpoczęciem zdjęć e-maile, próbując stworzyć tego bohatera w tak szczegółowy sposób, że myślał nawet o butach, które zakłada Bailey”, wspomina Parisot. „On czyta scenariusz raz za razem i w ten sposób wykształca swoje pojmowanie danego bohatera, dzięki czemu staje się on kimś więcej niż zbiorem słów zapisanych w scenariuszu”, dodaje reżyser. „To prawda, że trochę przesadzam z czytaniem tekstu… Zwyczajowo czytam scenariusz po kilkaset razy”, informuje Hopkins. „Ale robię to po to, żeby zbudować sobie odpowiednią bazę, dzięki której będę mógł później improwizować – uważam, że jeśli zna się tekst na pamięć, otwiera się w ten sposób umysł i można wspaniale improwizować. Wtedy aktorstwo staje się fajną zabawą”.

Zeta-Jones zaczęła tworzenie postaci od stereotypu rosyjskiej kobiety-szpiega, po czym wywróciła go do góry nogami za pomocą humoru oraz dziwaczności charakteru granej przez siebie bohaterki. „Moim celem było nie doprowadzenie do tego, by ta kobieta stała się postacią jednowymiarową – kolejną agentką rodem z filmów o Jamesie Bondzie”, zauważa aktorka. „Kiedy przeczytałam scenariusz, pierwszą rzeczą, którą zrobiłam – no, pierwszą po przyjęciu roli – było przejrzenie tony magazynów związanych z modą i wysłanie wyników Deanowi, żebyśmy mogli razem ukształtować wygląd oraz charakter Katji” Jej sceny na ulicach Paryża idealnie wpasowały się w ikoniczną reputację miasta, które od zawsze było kojarzone z modą. „W kostiumie, który Catherine włożyła na potrzeby sceny, w której wraz z Bruce’em poszukują The Frog, postaci granej przez Davida Thewlisa, było coś dzikiego, ekscentrycznego i niemożliwie intensywnego”, wspomina Parisot. „Catherine i nasza kostiumografka odnalazły idealny kształt tej postaci w jej garderobie”. David Thewlis również rozpoczął pracę nad swoim bohaterem dosyć wcześnie, w okresie pre-produkcji, wysyłając Parisotowi mnóstwo zdjęć. Stanęło na wyglądzie a’la James Joyce – The Frog to mizantrop, który jest w posiadaniu informacji na temat każdego złowieszczego czynu dokonanego przez ludzi z całego świata. Korzysta z niecnie zdobytej wiedzy, ażeby zaspokajać swoje pragnienie obcowania z najdroższymi winami.

Prace nad długo oczekiwaną kontynuacją „RED” rozpoczęły się 14 września 2012 roku na Stadionie Olimpijskim w kanadyjskim Montrealu. Zbudowana na potrzeby letnich Igrzysk Olimpijskich z 1976 roku, lokacja ta, jak w zasadzie wszystkie wielofunkcyjne stadiony zbudowane w Ameryce Północnej w latach 70., jest rzadko w jakikolwiek sposób używana. Betonowa struktura wygląda miejscami niczym idealny bunkier, więc znakomicie nadawała się do naśladowania tajnej siedziby brytyjskiego MI6. Zdjęcia trwały przez 14 kolejnych dni w różnych lokacjach, wliczając w to spektakularne domostwo, które robiło za filmowy paryski apartament The Frog. Zbudowany w 1914 roku przez znanego architekta Jean-Omera Marchanda, budynek jest położony na Wood Street, w modnej dzielnicy Montrealu zwanej Westmount. Inne lokacje w tym mieście to: była siedziba Royal Bank of Canada znajdująca się w Starym Montrealu; Kościół Św. Andrzeja w Chateuguay; scena z filmowego prologu została nakręcona w Costco; City of Montreal Finance Building posłużył za siedzibę główną Kremla; położone na północ od miasta St-Colombian stało się planem zdjęciowym dla Kafejki Internetowej Hanka, w której 30 lat wcześniej mieścił się Colford Inn.

Następnie ekipa przeniosła się na całe 5 dni do Paryża, by kręcić w tym pięknym mieście (większość filmów posiada ujęcie ustanawiające z Wieżą Eiffela, po czym akcja przenosi się do wnętrz, które niekoniecznie muszą być kręcone w Paryżu). „Zdjęcia w mieście były dla nas niezwykle ważne”, opowiada di Bonaventura, „ponieważ Paryż ma w sobie wielki romantyzm, a romans Franka i Sary potrzebuje właśnie takiego otoczenia, by móc rozkwitnąć. Ona pragnie przygody, a możliwość wykonywania misji w Paryżu wykracza z jej perspektywy dalece poza standardy romantyzmu”. Miasto zostało wybrane również z innego względu – to właśnie tam Frank i Katja spotykają się po raz pierwszy po latach, co daje Sarze motywację, by starać się jeszcze bardziej o swojego mężczyznę. Jednym z takich starań jest zakup nowych ciuchów, ażeby przynajmniej spróbować zniwelować różnicę w wyglądzie pomiędzy nią a jej ewidentną rywalką.

Pierwszego dnia, a był to 10 października, zdjęcia kręcono przed i wewnątrz Hotelu Regina, który wychodzi na Ogród Tuileries (Jardin des Tuileries) i z którego jest niedaleko do samego Luwru. Kilkuset przypadkowych gapiów oglądało starania ekipy filmowej z różnych punktów ulicy, a plan zdjęciowy stał się na czas trwania tego jednego dnia atrakcją turystyczną. Większość paryskiego okresu zdjęciowego obracała się wokół sceny pościgu samochodowego z udziałem postaci granych przez Willisa, Malkovicha, Parker, Zety-Jones oraz bohatera Davida Thewlisa, tajemniczego The Frog. Kręcono na Pont de la Tournelle po wschodniej stronie majestatycznego gotyckiego dzieła sztuki – Katedry Notre Dame. Specjalnie skonstruowany i wyposażony w doczepione kamery Citroen zjechał po schodach do brzegu Sekwany. 12 października zdjęcia do sekwencji pościgu przeniosły się w sąsiedztwo Panteonu, na Rue St. Etienne du Mont na lewym brzegu Sekwany, a dzień później ekipa przeniosła się na Rue de la Montage Ste Genevieve, gdzie bohater grany przez Owena Wilsona w „O północy w Paryżu” złapał swoją niezwykłą nocną taksówkę. Plan zdjęciowy znajdował się dosłownie kilka metrów od miejsca, w którym kręcił Woody Allen. „Tak się złożyło, że lokacji szukaliśmy w ciągu dnia i dopiero po przybyciu na miejsce w nocy zorientowaliśmy się, gdzie byliśmy”, podkreśla Parisot.

Ekipa przeniosła się następnie do Londynu, zaczynając od nakręcenia sceny mającej miejsce na rejsie wycieczkowym po Tamizie, w którym biorą udział Willis, Malkovich, Parker oraz Mirren. Ze względu na wspaniały dziedziniec oraz salę bankietową, londyński Fishmonger’s Hall został wykorzystany jako ambasada Iranu. Ulica w Moskwie została stworzona 27 października. Była to spokojna sobota w zamkniętej dzielnicy finansowej w centrum Londynu, a na zewnątrz panowało nieznośne zimno.  Zamknięty od 1994 roku, po uświadomieniu sobie, że Zimna Wojna faktycznie dobiegła końca, RAF Upper Heyford Oxfordshire zagrał rosyjskie lotnisko, a aeropark Dunsfold (kolejna zamknięta baza RAFu) robiła za niemieckie lotnisko. Sceny wewnątrz prestiżowego paryskiego hotelu George-V, zostały nakręcone w różnych lokacjach: w Langham Hotel, w okazałym Hedsor House w Taplow oraz posiadłości Luten Hoo, które pojawiała się już w takich filmach jak „Cztery wesela i pogrzeb”, „Czas wojny” oraz „Oczy szeroko zamknięte”. Wnętrza Krelina zostały zbudowane w położonym we Wschodnim Londynie Tobacco Dock. Zbudowany we wczesnym XVIII wieku jako magazyn do przechowywania tabaki płynącej z Nowego Świata, budynek ten przechodził różne przemiany, ostatnią z których było funkcjonowanie w roli centrum handlowego.

OBSADA

BRUCE WILLIS (Frank Moses)

Jeden z najbardziej rozpoznawalnych aktorów na świecie, Bruce Willis nigdy nie osiadł na laurach i w trakcie swojej kilkudziesięcioletniej kariery zademonstrował swoje umiejętności w różnych filmach – grał boksera w „Pulp Fiction” Quentina Tarantino, latającego za spódniczkami przedsiębiorcę w „Naiwniaku” Roberta Bentona, bohaterskiego podróżnika w czasie w „12 Małpach” Terry’ego Gilliama, weterana wojny w Wietnamie w „Na wrogiej ziemi” Normana Jewisona, współczującego psychologa dziecięcego w „Szóstym zmyśle” M. Night Shyamalana oraz kultowego gliniarza Johna McClane’a w serii „Szklanych pułapek”.

JOHN MALKOVICH (Marvin Boggs)

Jedna z legend branży filmowej, aktor, który w ciągu ponad trzydziestu lat kariery stworzył szereg pamiętnych ról w nieprzeciętnych filmach, które przeszły do historii kina. Na swoim koncie ma takie produkcje jak „Miejsca w sercu” Roberta Bentona, „Na linii ognia” Wolfganga Petersena, „Niebezpieczne związki” Stephena Frearsa, „Imperium słońca” Stevena Spielberga, „Porter damy” Jane Campion czy „Pola śmierci” Rolanda Joffe. Malkovich jest również reżyserem, producentem, artystą oraz projektantem ubrań.

MARY-LOUISE PARKER (Sarah Ross)

Największa sławę przyniosła jej rola w kultowym serialu stacji Showtime „Trawka”, ale Mary-Louise Parker jest jedną z opok amerykańskiej branży filmowej już od ponad dwóch dekad. Ma na swoim koncie między innymi „Anioły w Ameryce” Mike’a Nicholsa, „Smażone zielone pomidory” Jona Avneta, „Klienta” Joela Schumachera, „Strzały na Broadwayu” Woody’ego Allena, „Czerwonego smoka” Bretta Ratnera czy „Skowyt” Roba Epsteina i Jeffreya Friedmana. Występuje również na Broadwayu.

ANTHONY HOPKINS (Edward Bailey)

Legendarny brytyjski aktor zapisał się w pamięci widzów Oscarową rolą „Hannibala” Lectera w „Milczeniu owiec” Jonathana Demme’a, ale na koncie ma tyle innych pamiętnych ról, że ciężko wszystkie zliczyć. Grał między innymi w „Draculi” Francisa Forda Coppoli, „Człowieku słoniu” Davida Lyncha, „Buncie na Bounty” Rogera Donaldsona, „Masce Zorro” Martina Campbella, „Okruchach dnia” Jamesa Ivory’ego, „Amistad” Stevena Spielberga czy „Tytusie Andronikusie” Julie Taymor. W 1995 roku zadebiutował jako reżyser filmem „August”. Na koncie ma niezliczone nagrody filmowe i teatralne.

HELEN MIRREN (Victoria)

Legendarna brytyjska aktorka, laureatka Oscara za „Królową” Stephena Frearsa, mianowana Damą Imperium Brytyjskiego, zaczynała karierę kilka dekad temu, a ciągle w zasadzie nie widać po niej upływu czasu. Telewizyjną sławę zdobyła rolą w „Prime Suspect”, w teatrze zdobyła uznanie między innymi rolą Kleopatry w National Youth Theatre. W kinie można ją było zobaczyć w m.in. „Dług” Johna Maddena, „Szaleństwo króla Jerzego” Nicholasa Hytnera, „Gosford Park” Roberta Altmana czy „Ostatniej stacji” Michaela Hoffmana.

CATHERINE ZETA-JONES (Katja)

Uznana brytyjska aktorka, która ma na koncie role w takich filmach jak „Chicago” Roba Marshalla, (Oscar w kategorii „Najlepsza Aktorka Drugoplanowa”), „Maska Zorro” Martina Campbella, „Okrucieństwo nie do przyjęcia” braci Coen, „Traffic” Stevena Soderbergha, „Terminal” Stevena Spielberga, „Osaczeni” Jona Amiela czy „Ulubieńcy Ameryki” Joe Rotha. Od wielu lat jest małżonką Michaela Douglasa.

BYUNG HUN LEE (Han Cho Bai)

Aktor uznawany za prowodyra tzw. „koreańskiego boomu” w kinie i telewizji, jedna z największych azjatyckich gwiazd, określany w Japonii mianem jednego z Czterech Królów. Grał w takich filmach jak „Dobry, zły i zakręcony” Kim Jee-Woona, „Iris” Richarda Eyre, „Happy Together” Wong Kar-Waia oraz „G.J.Joe: Czasie Kobry” Stephena Sommersa.

BRIAN COX (Ivan)

Brytyjski aktor filmowy i teatralny, uznawany za jednego z najbardziej charyzmatycznych wykonawców swojego pokolenia. Na swoim koncie ma „Koriolana” Ralpha Fiennesa, „The Escapist” Ruperta Wyatta, „Troję” Wolfganga Petersena, „Rushmore” Wesa Andersona, „Kolekcjonera” Gary’ego Fledera, „Tożsamość Bourne’a” Douga Limana czy „Krucjatę Bourne’a” Paula Greengrassa. W telewizji można go było zobaczyć m.in. w serialu „The Big C”. Napisał dwie książki, „Salem to Moscow: An Actor’s Odyssey” oraz „The Lear Diaries”.

NEAL MCDONOUGH (Gordon)

Brytyjski aktor, który w trakcie swojej kariery grał tak różnorodne  role jak gangster w serialu „Justified”, porucznik Hawk w „Star Trek VIII: Pierwszym kontakcie” Jonathana Frakesa czy żołnierz w kultowym serialu Stevena Spielberga i Toma Hanksa „Kompania braci”. Można go było zobaczyć również w „Raporcie mniejszości” Stevena Spielberga, „Sztandarze chwały” Clinta Eastwooda oraz „Captain America: Pierwszym starciu” Joe Johnstona. 

EKIPA

DEAN PARISOT (Reżyseria)

Jego film krótkometrażowy „Tom Goes to the Bar” przyniósł mu już na starcie kariery prestiżowego Złotego Niedźwiedzia festiwalu w Berlinie. Kolejny, „The Appointements of Dennis Jennings” – statuetkę Oscara. W 1991 roku przeniósł się wraz z małżonką, montażystką Sally Menke, do Los Angeles i zaczął pracować w telewizji. W kinie zadebiutował wraz z „Galaxy Quest”, później nakręcił między innymi „Dick i Jane: Niezły ubaw” oraz „Miłość i frytki” Pracował przy wielu serialach telewizyjnych, między innymi „Detektyw Monk” oraz „Justified”.

JON HOEBER & ERICH HOEBER (Scenariusz)

Bracia, którzy w trakcie swojego piętnastoletniego pobytu w Hollywood pracowali przy licznych produkcjach filmowych orz telewizyjnych. Na swoim koncie mają m.in. „Red” Roberta Schwentke, „Zamieć” Dominica Seny oraz „Battleship: Bitwa o Ziemię” Petera Berga. Obecnie pracują nad serią komiksów „The Mission”.

LORENZO DI BONAVENTURA (Produkcja)

Nowojorski producent z dyplomem z Harvard College, który funkcjonuje w branży filmowej już od ponad 20 lat. Za czasu swojego pobytu w Warner Bros. nadzorował prace przy takich filmach jak „Matrix” braci Wachowskich, „Gniew oceanu” Wolfganga Petersena, „Dzień próby” Antoine’a Fuquy czy „Złoto pustyni” Davida O. Russella. W styczniu 2003 roku założył własną firmę produkcyjną, z którą stworzył takie filmy jak trylogia „Transformers” Michaela Baya, „Panaceum” Stevena Soderbergha, „Jack Ryan” Kennetha Branagha czy „RED” Roberta Schwentke.

MARK VAHRADIAN (Produkcja)

Urodzony w Kalifornii producent, który uczył się zwyczajów branżowych w Walt Disney Company, gdzie pracował między innymi przy „Tytanach” Boaza Yakina, „Pearl Harbor” Michaela Baya, „Wrogu publicznym” Tony’ego Scotta, „Con Air – Locie skazańców” Simona Westa czy „60 sekundach” Dominica Seny. Obecnie jest prezydentem di Bonaventura Pictures, w której wyprodukował chociażby „Człowieka na krawędzi” Asgera Letha.

ENRIQUE CHEDIAK, ASC (Zdjęcia)

W 1999 roku uznany przez Variety za jednego z dziesięciu najciekawszych młodych autorów zdjęć, od tamtego czasu udowodnił, że zasługuje na to miano. Pracował przy „127 godzinach” Danny’ego Boyle’a, „Oni” Roberta Rodrigueza, „Domu na krańcu świata” Michaela Mayera, „28 tygodniach później” Juana Fresnadillo czy „Drapieżniku” Lau Wai-keunga.

JIM CLAY (Scenografia)

Uznany scenograf, którego różnorodne umiejętności można podziwiać w takich filmach jak „Ludzkie dzieci” Alfonso Cuarona, „Gra pozorów” Neila Jordana, „Psychopata” Jona Amiela, „Wszystko gra” Woody’ego Allena, „To właśnie miłość” Richarda Curtisa, „Podróż Felicji” Atoma Egoyana czy „Był sobie chłopiec” Chrisa i Paula Weitzów.

DON ZIMMERMANN, A.C.E. (Montaż)

Rozpoczynał swoją przygodę z kinem od praktykowania przy montażu efektów dźwiękowych i muzycznych, między innymi przy „Ojcu chrzestnym” Francisa Forda Coppoli oraz „Harold i Maude” Hala Ashby’ego. Samodzielnie montował „Noc w muzeum” Shawna Levy’ego, „Godziny szczytu 3” Bretta Ratnera, „Rocky 3” Sylvsestra Stallone’a czy „Patcha Adamsa” Toma Shadyaca.

BEATRIX ARUNA PASZTOR (Kostiumy)

Urodzona w Budapeszcie kostiumografka, która łączy w swojej pracy amerykańską wyobraźnię oraz europejską elegancję. W trakcie swojej kariery pracowała z takimi reżyserami jak Gus Van Sant („Buntownik z wyboru”), Terry Gilliam („Fisher King”), Adrian Lyne („Niemoralna propozycja”), Curtis Hanson („Cudowni chłopcy”), Oliver Stone („U Turn”) czy Woody Allen („Poznasz przystojnego bruneta”).

Materiały: Monolith Films



Wpisz swoją opinię:

Przepisz tekst z obrazka: Obraz CAPTCHA
Podpis:
Opinie:
Ten artykuł nie posiada jeszcze żadnych opinii.