Ojciec Szpiler: film poruszający kwestię wiary

2014-03-25 13:13

Bogobojny Petar handluje prezerwatywami. Nie ma wyrzutów sumienia, bo papież wydał dekret, w którym częściowo godzi się na ich używanie. Na małej dalmatyńskiej wyspie, na której stoi kiosk Petara, pogłębia się jednak niż demograficzny. Wysłany na tamtejszą parafię młody katolicki ksiądz don Fabijan postanawia sprytnie zbuntować się przeciw papieskiemu prawu. Przekonuje Petara, że o przyrost naturalny zadbać trzeba. Jak to zrobić? Potajemnie dziurawiąc sprzedawane kondomy! Do spisku księdza i kioskarza dołącza też konserwatywny farmaceuta. W zaciszu apteki miesza pigułki antykoncepcyjne z witaminami, czym pomaga położyć kres wszelkiej antykoncepcji w mieście.

Mała wyspa na powrót się zaludnia. Przypadkowe ciąże owocują zawieraniem małżeństw mieszkańców Dalmacji z turystami. Informacje o szybkim przyroście naturalnym wyciekają więc poza granice Chorwacji. Przyciągają tłumy bezdzietnych par i ekipy telewizyjne. Miasto zaczyna tętnić życiem – kotłują się w nim namiętności, a trzej spiskowcy rozkoszy dbają o to, by niemowlęta przychodziły na świat w zdrowiu i wierze katolickiej.

Sielanka nie trwa jednak długo. Trzem mężczyznom staje bowiem na drodze jedna kobieta. Dopiero teraz wszystko zaczyna się wymykać spod kontroli…

Vinko Brešan o filmie „Ojciec Szpiler”:

Chorwacja jest katolickim krajem. Kościół ma w nim władzę nawet nad instytucjami rządowymi. Co w takiej sytuacji może zrobić chorwacki reżyser? Film poruszający kwestię wiary! Inicjatywa papieża Benedykta XVI, który częściowo zezwolił na używanie prezerwatyw, skłoniła mnie do tego, by lokalną historię opowiedzieć z globalnej perspektywy. Dlaczego więc na dalmatyńskiej wyspie? Ponieważ nie sądzę, bym gdziekolwiek na świecie znalazł lokację lepszą, niż Bałkany, które rozumiem na wskroś.

Dorastałem w Sibenik – miasteczku u wybrzeży Adriatyku. Śródziemnomorskie krajobrazy niosą w sobie emocjonalne i wizualne szaleństwo, które z jednej strony wydaje się rzeczywiste, z drugiej wielce surrealistyczne. W tej samej przestrzeni funkcjonują katolickie dogmaty i libertyńskie zwyczaje, a więc ścierają się wartości. Prawda staje ością w garle manipulatorów, celibat zostaje przeciwstawiony seksualnym pragnieniom, miłość do bliźniego trwa w opozycji do pedofilii, religijność staje naprzeciw hipokryzji... Jestem pewien, że widz potrafi rozpoznać te elementy i zaakceptować ich obecność w jednym filmie tylko dlatego, że jest on komedią – pełną gagów, dowcipów sytuacyjnych i niegroźnej wulgarności à la komedia dell’arte.

Rzeczywistość, w której żyjemy, nie pozwala mi jednak na opowiadanie o świecie wyłącznie w komediowym tonie, dlatego w drugiej części filmu w komediowy entourage wpisałem elementy dramatu. Po pierwsze zapowiadają one, że finał filmu będzie znacznie poważniejszy, niż jego początek. Po drugie, życie nigdy nie jest skomponowane według zasad jednego tylko gatunku – jest mieszanką wielu konwencji – przede wszystkim tragedii i komedii.

Prasa o filmie:

Dowcipy, czy to ze stereotypów związanych z duchowieństwem, czy to z seksem, w zdecydowanej większości sprawdzają się znakomicie. Tylko chwilami "Ojciec Szpiler" balansuje na cienkiej granicy dobrego smaku, której na szczęście nigdy nie przekraczają.”

Jędrzej Dutkiewicz, Stopklatka.pl

Ojciec Szpiler” to film, który oferuje wszystko, czego można się spodziewać po bałkańskiej komedii, w której główne role grają duchowni i kondomy. Jednocześnie dzięki temu, że w centrum wydarzeń znajduje się ksiądz oraz jego sprzeczne pragnienia (poszanowanie dla boskich zasad i bunt przeciw prawom Kościoła), Brešan perfekcyjnie harmonizuje przygody barwnej grupy mieszkańców miasteczka i duchową podróż, w jaką wyrusza młody ksiądz. (…) Operator Mirko Pivcevic w piękny i czysty sposób zamyka w kadrach pejzaże nadmorskiego miasteczka, co jest dodatkowym walorem tej chorwackiej produkcji.”

Boyd van Hoeij, The Hollywood Reporter

Ekstremalnie angażujący i ogromnie zabawny!”

Richard Mowe, Eye for Film

Barwny, zabawny i śmiały film o seksie i religii. (…) „Dzieci księdza” to film zachwycająco zagrany i przepięknie sfilmowany. Żartobliwą filmową ironią można się delektować bez końca!”

Mark Adams, Screen Daily

Podobnie jak hiszpańskie komedie Alexa de la Iglesii („Dzień bestii”, „Hiszpański cyrk”) „Ojciec Szpiler” to barwna, a niekiedy makabryczna komedia utrzymana w tonie rysunkowej karykatury. Dysproporcja między lekką formą a w istocie poważną treścią nieustannie dostarcza kolejnych powodów do śmiechu.”

Ben Sachs, Chicago Reader

Przemyślany montaż Sandry Botici Brešan, żony i wiernej montażystki Vinko Brešana, dodaje komedii wyrazistego charakteru. Kompozytor i scenarzysta Mate Matišić skomponował oryginalną, energetyczną ścieżkę dźwiękową złożoną z typowych bałkańskich nut i wyostrzył dialogi serią komicznych złotych myśli, które zostały przezabawnie i wielce trafnie oddane w wizualnej warstwie opowieści.”

Alissa Simon, Variety

Biogram:

Vinko Brešan

Vinko Brešan jest chorwackim reżyserem filmowym, który zdobył międzynarodową renomę dzięki trzem produkcjom świetnie przyjętym przez krytykę, nagradzanym na wielu festiwalach filmowych i poruszającym tematy, które w chorwackim kinie lat 90. były uznawane za tabu.

Brešan urodził się w 1964 roku w Zagrzebiu. Jego matką jest pisarka Jela Godlar, ojcem uznany autor sztuk teatralnych Ivo Brešan. Przyszły reżyser „Ojca Szpilera” studiował filozofię i komparatystykę na Uniwersytecie w Zagrzebiu oraz filmową i telewizyjną reżyserię na Akademii Teatralnej (Academy of Dramatic Arts). Jego pierwszy krótki metraż pt. „Our Stock Exchange” zrealizowany w 1988 roku został nagrodzony na Festiwalu Filmowym w Oberhausen. Niskobudżetowy pełnometrażowy debiut Brešana – film „Jak rozpoczęła się wojna na mojej wyspie” (1996) – jest drugim (po „Titanicu” Jamesa Camerona!) największym hitem chorwackiego box-officu z ostatnich dwudziestu lat. Za film „Duch marszałka Tito” (1999) Brešan otrzymał nagrodę za Najlepszą Reżyserię na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Karlowych Warach w 2000 roku. Jego kolejny film „Świadkowie” (2003) walczył o Złotego Niedźwiedzia na MFF w Berlinie, gdzie został uhonorowany Nagrodą Pokojową oraz Nagrodą Jury Ekumenicznego; w Karlowych Warach przyznano mu Nagrodę im. Philipa Morrisa. Za swój następny film „To jeszcze nie koniec” (2008) Vinko Brešan otrzymał w Karlowych Warach nagrodę z rąk przedstawicieli Międzynarodowej Federacji Krytyków Filmowych (FIPRESCI). „Ojciec Szpiler” – produkcja nominowana do Europejskiej Nagrody Filmowej w kategorii Najlepsza Komedia – jest jego szóstym filmem pełnometrażowym.

Materiały: Vivarto



Wpisz swoją opinię:

Przepisz tekst z obrazka: Obraz CAPTCHA
Podpis:
Opinie:
Ten artykuł nie posiada jeszcze żadnych opinii.